Gasten over hun verblijf

Als ik terugkijk op mijn traject met Ynco en Maaike kan ik oprecht zeggen dat het weekend in Sippenaeken het begin is geweest van de ‘[naam] 2.0’.

Dat weekend heb ik een innerlijke rust ervaren waarvan ik niet eens wist dat die in mij zat. Voor het eerst voelde ik echt contact met mezelf. Niet vanuit mijn hoofd, waar ik jarenlang alles analyseerde en rationaliseerde, maar vanuit mijn gevoel. Mijn nieuwe mantra werd: ‘Voel het maar’.

Ynco heeft me geholpen om pijn en verdriet aan te kijken die al jarenlang in mijn lichaam opgeslagen zaten. Hij stelde niet altijd de makkelijke vragen, maar wel de vragen die nodig waren. Hij durfde me een spiegel voor te houden en hielp me steeds weer terug te gaan naar wat er werkelijk onder zat en deze pijn te doorvoelen. Daardoor leerde ik mezelf op een veel diepere laag kennen dan ik ooit had gedaan.

Wat dit traject voor mij zo bijzonder maakt, is dat het niet stopte na het weekend. De maanden daarna had ik, vanuit huis, iedere maand, en soms zelfs vaker, een dieptesessie. Daarnaast waren er telefonische gesprekken waarin we de diepte ingingen. Er was altijd ruimte voor maatwerk, afgestemd op wat ik op dat moment nodig had.

Ook na intensieve sessies was er altijd nazorg en waren de lijntjes kort. Je wordt niet ineens losgelaten, maar echt gedragen in het proces.

Vanaf het eerste moment hebben Ynco en Maaike me het gevoel gegeven dat ik welkom was. Hun warmte, betrokkenheid en veiligheid maakten dat ik stap voor stap de moed vond om naar mijn diepste pijn te gaan. Niet leuk en niet makkelijk maar wel heel bevrijdend. Juist door daar naartoe te bewegen, ontstond er ruimte voor herstel.

Na jaren van reguliere hulpverlening voelde dit als de eerste begeleiding die me écht verder hielp. Niet door alleen te praten, maar door te leren luisteren naar mijn lichaam, mijn gevoelens en mijn intuïtie. Ik heb oud zeer mogen opruimen, dichter bij mezelf leren komen en geleerd dat mijn lichaam mij de weg wijst.

Door dit proces voel ik nu een kracht in mezelf die ik nog niet eerder ervaren heb en die zelfs zichtbaar is voor anderen. Mijn basis is niet langer angst of controle, maar steeds meer veiligheid en vertrouwen. Dat heeft mij een nieuw perspectief op het leven gegeven.

Ik kan Ynco en Maaike niet genoeg bedanken voor wat zij voor mij hebben betekend. Hun oprechte betrokkenheid en warmte hebben daarin het verschil gemaakt. Ynco en Maaike zijn authentieke mensen met veel kennis en kunde in huis. Wat ik heb mogen ervaren, gun ik iedereen die vastloopt en verlangt naar écht contact met zichzelf.

Er bestaan geen kleine dingen. De kleinste dingen, de terloopse opmerkingen, de kleinste gebaren blijken iedere keer weer het grootst.

Dat geldt ook voor de plek die je zoekt om tot rust en tot jezelf te komen. Marmer, hip, groots, luxe, allemaal mooi. Maar daar waar het goed is, liefdevol is ingericht, daar waar je als thuis wordt verwelkomd, daar kan je echt tot rust komen. Daar hoeft niets ‘opgehouden’ of ‘geveinsd’ te worden. Je mag er gewoon zijn. En dat is dan zo groots, dat weekend Sippenaeken bij Ynco en Maaike.

Dat gaf ruimte om in een warm bad van liefde dichter bij mijzelf te komen. Dank je wel lieverds!

Dankbaar ben ik Ynco en Maaike voor hun onbegrensde liefdevolle hulp en verzorging!

De kundige hulp en de combinatie met dieptesessies en het lichaamswerk heb ik als een warm bad ervaren. Als een continu gestrest persoon heb ik, 22 jaar na mijn burn-out, rust en vrede ervaren. Het is een wonder.

De liefde die jullie uitstralen is ongekend! Met dankbare tranen in mijn ogen ging ik rustig naar huis.

Ik ben al bezig geweest met het schrijven van een terugkoppeling, maar wat voor mij een levensveranderende ervaring is geweest is moeilijk in woorden te vangen. Bij deze ga ik een poging doen. Het was een soort van noodgreep. Ik wilde weer vreugde in mijn leven, weer echt kunnen genieten, geen terugval en nieuw perspectief krijgen.

Afgelopen week heb ik mezelf mogen terugvinden. Ik heb mogen ervaren en voelen dat ik mag zijn wie ik ben, en dat dat goed genoeg is, uit één stuk. Het was niet belangrijk wat ik doe qua werk of wat mijn privésituatie is. Er was oprechte belangstelling en liefde om te ontdekken: wie ben je?

Het hele proces van ontdekken en afpellen van wat heeft geleid tot zoveel stress en te moeten leven in een stand van overleven, heeft mij veel inzicht gegeven in waar ik in heb gezeten, waar ik vandaan kom en over mezelf. Dat ik mijzelf heb laten wegcijferen, over mijn grenzen heen heb laten gaan, dat ik overal het probleem van was, dat ik er niet mocht zijn. En dat gaat niet in je koude kleren zitten, dat heeft direct effect op je lijf.

De sessies bij Ynco, vanuit respect en met het beste voor mij voor ogen, en met bemoedigende woorden om mij over de drempel te laten stappen en alles onder ogen te zien wat is gebeurd, hebben geleid tot een bevrijding. Nu op deze bevrijdingsdag kan ik dat zo echt zeggen.

De combinatie met het lichaamswerk en de liefdevolle aanraking door Maaike, het voelen en ervaren van de stress, maar ook het opruimen van de stress uit je lichaam, zo bijzonder. Het weer in verbinding komen met mezelf: mijn hoofd en lijf. Het leren duiden van je gevoel en luisteren naar je gevoel. Je bent één geheel en dat moet in balans zijn, wil je goed kunnen functioneren. Ook de ademhalingsoefening waarbij ik echt de levenskracht in mij heb gevoeld, is zo’n bijzondere ervaring die ik mijn leven lang met mij mee zal dragen. En ja, dan het mooie uitzicht op de bergen, het eten met liefde bereid, het op adem komen, de rust ervaren, de begeleiding.

Kortom, ik ben een dankbaar mens en de mensen in mijn omgeving zeggen weer: je straalt, ik zie de blijdschap, wat zie je er goed uit!

Op mijn werk had ik na mijn eerste afspraak een half uur later een appeltaart bezorgd gekregen. Als dank voor het bijzondere en fijne gesprek. Wat een extra cadeautje. Mijn oudste dochter: mam, je raakt niet uitgepraat en je lacht weer. Met tranen in mijn ogen schrijf ik dit. Ik mag weer echt leven en ik mag er echt zijn voor degenen die mij lief en dierbaar zijn. Hoe mooi is dat. Het grootste cadeau dat ik weer kan doorgeven aan mezelf en aan mijn omgeving.

Jullie allen en ook de andere gasten hebben hieraan bijgedragen. Voor jullie drie: weet je welkom bij mij thuis. Mijn deur en hart staan altijd voor jullie open en jullie houden een bijzondere plek in mijn hart, voor de rest van mijn leven.

Ik mocht afgelopen oktober een weekend bij Ynco en Maaike verblijven. Ondanks dat ik wat jonger ben dan de gemiddelde gast voelde ik me erg thuis. Ik wist van tevoren niet wat me te wachten stond, maar ging met spanningsklachten in mijn lijf richting Sippenaeken.

Na meerdere dieptesessies, craniobehandelingen en een massage voelde ik me een stuk rustiger. Even een weekend geen telefoon en afleiding, maar lekker wandelen en lezen.

Ik heb veel over mezelf geleerd, over vroeger en hoe ik reageer op dingen in mijn omgeving. En met name in mijn lichaam. Ik heb veel waardevolle tips meegekregen om ook toe te passen in het dagelijks leven, dat meestal heel druk is en gecombineerd met soms een lastige thuissituatie. Ook de dieptesessies hebben mij veel inzichten gegeven, en daarnaast hoe ik als mens sterker in het leven kan staan.

Als ik terugkijk op een aantal maanden geleden, merk ik dat ik in mijn lijf een stuk rustiger ben. Ook de verdere coachingsessies hebben goed geholpen om mij verder op weg te helpen in situaties die ik tegenkom in het dagelijks leven.

Verder werd ik heel goed verzorgd, heb ik heerlijk gegeten en is de omgeving supermooi. Ik ben Ynco en Maaike heel dankbaar voor hoe ik mij nu weer voel. Ik zou het iedereen aanraden!

Ik heb mezelf een tweedaagse healing geschonken bij Ynco en Maaike. Ik mocht twee dieptesessies ontvangen, een massage en een craniosacrale behandeling. De lichaamsbehandelingen volgden steeds na de dieptesessie om alles te laten integreren en zakken, en dat voelde erg goed.

Voor de dieptesessies vertel je een klein beetje over waar je last van hebt, maar je hoeft daar met je hoofd niet (alweer!) in te duiken. Nee, snel ga je gewoon echt naar de diepte, naar je onderbewuste en naar de wortels, om daar iets te veranderen. En dat voel je ook echt, niet alleen op het moment zelf, maar ook in de periode daarna.

Ik ben zelf ook therapeut. Therapeuten hebben hun eigen therapeuten nodig om te blijven groeien en hun eigen proces verder te lopen. Als therapeut is het niet altijd gemakkelijk om te zakken in die cliëntrol. Ik heb het nodig om diepe betrokkenheid te voelen, dat de persoon voor me echt met me begaan is, om te kunnen zakken en me open te stellen. Ynco en Maaike zijn twee van die veilige mensen die erin slagen om die juiste context voor mij te creëren. Enorm waardevol dus.

De maaltijden en slaapplek waren heel verzorgd, met aandacht voor kleine, huiselijke en mooie details. Ik ga sowieso nog eens terug om verder te zakken en te groeien.

Je had me van tevoren gewaarschuwd: ‘Dieptesessies zijn nóóit leuk’, en dat klopte. Mán, wat een pijn, angst en weerstand in mijn systeem! Je had me ook gezegd: ‘Je komt niet voor de leuk in een sessie, maar voor het resultaat.’ En dat klopt ook. Al ruim een jaar zonder stress in mijn lijf, en ik had vooraf geen idee waar het vandaan kwam. ‘Niet interessant’, zei je dan.

Man, ik heb wat van me afgepraat bij de psycholoog de afgelopen jaren, en na de sessies met jou heb ik alleen maar rust en helderheid ervaren. Dank je wel. Ik heb nog steeds geen idee wat je precies hebt gedaan, maar jouw uitleg dat het een techniek is, spreekt mij als nerd zeker aan.

En geen therapie, heb je me beloofd. ‘Bel maar voor een apk’tje.’ Twee keer gedaan nu, en het ziet ernaar uit dat dit voorkomt dat ik een derde burn-out ga ervaren.

Terug naar het ritme van het leven. Opstaan, yoga, voedzaam ontbijt, voedzame lunch en ’s avonds een maaltijd om goed de nacht in te gaan. En daartussen een programma dat bij mijn ritme past. Leren, wandelen, reflecteren, schrijven, lezen. En ook gewoon helemaal zijn, gewoon zijn.

Met jezelf onder een inktdonkere nachtelijke hemel met heldere sterren en de maan, niet gehinderd door kunstlicht. En dan weer op met de zon.

De ruimte die ontstaat in stilte om tot nieuwe inzichten te komen en je weer te verbinden met jezelf. Innerlijke avonturen in een veilige omgeving. Het simpele ritme van het leven dat zo fijn en genezend is. En dat ik nog steeds in mij voel sinds ik terug ben.

Dank jullie wel. Tot weerziens.

‘Alone we go (too) fast, together we go far.’ En ver, samen, dat is waar ik gekomen ben dankzij en met Lighthouse2be. Maaike, Susan, Ynco, ik ben jullie zo dankbaar. Helemaal klaar was ik met de impasse waar ik mijzelf in voelde en echt niet weten hoe verder, terwijl ik zó graag weer mee wilde doen en af wilde van het aan de zijlijn staan.

Ik zou mezelf, voordat ik heen ging, omschrijven als iemand die graag in de actiestand zit, vanuit ratio oplossingen zoekt, hard werken is succes, ambitieus, iemand die de lat hoog legt, maar imposter en zich te veel identificeert met werk. Zo vloog ik ook het aanpakken van mijn burn-out aan: therapie, haptonomie, zelfhulpboeken, energiegevers en -nemers in kaart brengen, veel zelfreflectie, opbouwschema’s maken en zo snel mogelijk weer willen terugkeren naar mijn baan, of een nieuwe baan. Druk voelen om nieuwe bezigheden te zoeken zodat werk niet zo op de voorgrond stond (maar mij zó schuldig voelen: nu ben ik toch niet nuttig?), blijven sporten en weer door.

Vijf maanden verder: fysiek inmiddels aardig op Tour de France-niveau, maar qua werk en werkbelasting bleef ik onderuitgaan. Ik voelde mij er alleen voor staan in een rommelig en pijnlijk traject en zat nog ziekgemeld thuis. Ik kwam nog altijd niet tot rust, was een piekermachine, genoot nergens echt van, met depressieve klachten en angstaanvallen en met name een woede en verdriet in me waar ik dacht overheen te kunnen stappen, maar blijkbaar niet van los kon komen.

En daar heeft La Flotte mij zoveel gebracht. De stap om te gaan vond ik zeker niet makkelijk. Mijn psycholoog wees mij op Lighthouse2be: dat het erg zou kunnen helpen door de intensieve behandelstructuur en dat ik handvatten zou krijgen om bij terugkomst weer in beweging te komen. Maar die kosten! Achteraf echt meer dan waard. Ik ben zo blij dat ik deze drie fantastische, warme, liefdevolle en bijzondere mensen ben tegengekomen. Zij hebben mij weer mijzelf teruggegeven en in beweging gebracht.

Alle drie hebben jullie je eigen superkracht en vullen jullie elkaar daarin goed aan. Ik kan nog altijd niet beschrijven hoeveel de lichaamssessies met Susan voor mij betekend hebben in het weer mijzelf en mijn eigenwaarde kunnen voelen. Het eindelijk los kunnen laten van de pijn en het verdriet, waar ik met therapie, vanuit ratio, niet goed bij kwam, is echt dankzij de deskundigheid en intuïtie van Susan.

De breinregiesessies waren voor mij eerst wennen in het overgeven aan het proces, zonder het direct te willen begrijpen of sceptisch te zijn. Dat hiermee daadwerkelijk triggers voor niet-behulpzame patronen zijn aangepakt, ervaar ik eenmaal terug, en na een paar weken ook weer werk opgepakt te hebben, zeker wel. De opluchting en emotie die ik vaak voelde direct na de sessies gaven al een teken dat er iets gebeurde. Je merkt daarin ook de jaren ervaring van Ynco. Het geduld waarmee hij bereid is antwoord te geven op vragen, te wijzen op patronen en de kern snel te pakken heeft. Hoeveel rust en slaap ik ervaarde naarmate de tijd daar vorderde en na de craniosessies met Maaike, dat had ik in lange tijd niet gehad. Het lukte me ook weer om mijn creatieve kant te zien en te schilderen zonder te denken dat ik iets nuttigs moest doen!

De grote kracht van de Lighthouse2be-benadering, naast de personen, het heerlijke eten, de omgeving, zonder internet, is voor mij ook echt dat geweest: drie weken volledig uit je omgeving getrokken worden en iedere dag intensief, maar met voldoende tijd voor jezelf en ontspanning, aan de slag gaan. Het hebben van een dagritme en daarin gezien worden als gelijkwaardige, niet als patiënt of cliënt, met goede gesprekken. De warmte en liefde van deze drie is onbetaalbaar. Was ik bij hen terechtgekomen aan het begin van mijn traject, dan had mij dat denk ik gerust een paar maanden frustratie gespaard.

Eenmaal thuis voelde ik mij zo goed dat ik direct weer aan de slag wilde, en ook die keuze kon maken. De grote uitdaging blijft: niet te snel willen en energie geven aan de juiste dingen. Niet-behulpzame patronen komen zeker nog om de hoek kijken. Maar nu komen ze wel met meer bewustzijn en dus een keuze in wat eraan te doen. Geen magic bullet die alles direct oplost (als die bestaat, zou er iemand nu heel rijk zijn), wel een bak aan handvatten om op een versnelde manier weer in verbinding met mijzelf te komen en daarmee dichter bij díe keuzes te komen die bij mij passen.

Inmiddels heb ik mij twee keer mogen wentelen in het warme bad van La Flotte. Nu zou men kunnen denken dat twee keer een slecht teken is (want heb je aan één keer dan niet genoeg?), maar zo heb ik dat niet ervaren. Integendeel!

Ik kwam begin dit jaar van ver, letterlijk en figuurlijk. Vechtend tegen een burn-out die mij volledig onderuit geschoffeld had. Ik had al allerlei therapieën geprobeerd, maar nog niets had mij echt het gevoel gegeven vooruit te komen. Sterker nog, ik zakte steeds verder weg en stond met mijn rug tegen de muur. Wat ben ik blij dat ik van mijn zeer betrokken psycholoog de tip kreeg om naar La Flotte te gaan!

Het was enorm spannend, vooral de eerste keer. Met name omdat ik nogal cognitief ben ingesteld en ‘voelen’ iets was waarvan ik dacht dat ik dat niet goed kon. Het hoofd en hart werkten naar mijn idee niet echt samen, zullen we maar zeggen. Door de vele sessies en goede gesprekken ben ik echter tot de ontdekking gekomen dat ik juist heel veel voel. De kunst was alleen het toe te laten en niet ‘weg van de pijn’ te gaan.

Dat was pittig en uitdagend, maar met de warmte, de compassie, het geduld, de liefde, de openheid en oprechtheid van Ynco, Maaike en Susan (in willekeurige volgorde) ben ik beide keren als een ander mens naar huis gegaan. Niet alleen uitgeruster en opgeruimder in mijn hoofd, met meer wijsheid en een berg aan goede adviezen, maar vooral: ik voel weer ‘lichtjes’ in mijn ogen!

Zelfliefde zat diep weggestopt, bedekt onder angst, onzekerheid en eenzaamheid. Door Ynco, Maaike en Susan kan en mag de liefde voor mijzelf groeien en kan er meer zelfvertrouwen ontstaan. Ik heb ervaren hoe het is om mij krachtiger en meer verbonden en geankerd te voelen. Die lessen geven ruimte om te groeien en de patronen die ik gedurende mijn leven heb ontwikkeld te veranderen.

Ik zal niet zeggen dat het na een verblijf op La Flotte allemaal gemakkelijk gaat. Dat hoeft ook niet, fietsen leer je immers ook niet in één dag. Het is thuis ‘work in progress’, maar ik heb het vertrouwen dat ik, onder andere met de lijntjes die op La Flotte gelegd zijn, verder mag en zal groeien.

Ynco, Maaike en Susan: jullie zijn mijn lichtpuntjes geweest in een donkere tijd. Ik ben heel dankbaar dat ik jullie heb leren kennen en dat jullie mij zo veel waardevolle lessen hebben geleerd. Er is dankzij jullie een wereld voor mij opengegaan.

Wat als je iedereen stom en dom vindt, inclusief jezelf. Nauwelijks kunt genieten. Meerdere keren per nacht zwetend wakker wordt. Je werk niet los kunt laten, eigenlijk niets kunt loslaten. ‘Miss Google, mamma, vriendin, werkgever weet alles’ bent en dat niet wilt zijn. Je hersenen overuren maken. Je man voorzichtig zegt: misschien moet je eens met een coach gaan praten, want je lijkt wel overspannen, en je eerst twee keer zegt: ‘Doe het lekker zelf.’

En als je dan écht weet dat het zo niet langer gaat, omdat de adrenaline té vaak door je lijf giert, instemt met dat je man ‘die coach’ benadert om ‘een gesprekje’ met jou te houden.

Dit werd een telefoongesprek met Ynco de Jong, oprichter van Burn-out Bullshit. Ik hou van die naam, want ik wist allang dat dit niet door anderen kwam en ik had geen zin in urenlang geneuzel. Gewoon lekker praktisch en even snel. Na vijf nanoseconden liep ik al compleet leeg, verbale diarree zoals ze dat noemen, en veel tranen. Tussen dit alles door hoorde ik de humor en zelfspot en ik dacht: hèhè, deze man kan mij helpen. Geen drama, geen aangepraat en nog droge humor ook. Zei hij doodleuk aan het einde van het gesprek: ‘Welkom in Frankrijk.’

Bleek dat hij niet meer in Nederland zat, maar een totaalconcept was begonnen in Frankrijk voor trajecten van drie weken. Ja dáág, dat kan niet met een eigen zaak en drie kinderen. En die kosten. Na positieve reacties van man en kids (‘Wat is nu drie weken op een mensenleven, en wat is het je waard dat je je weer goed voelt? We gunnen je dat je niet meer zo gestrest bent.’ Au.) ben ik gegaan.

En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb! Lifechanging! Wat ik heb geleerd? Rust in mijn hoofd, dat echt altijd aan stond. Openstaan in de breedste zin van het woord qua zintuigen: voelen, ruiken, proeven, zien, horen. Véél minder controle, argwaan en minder oordelend naar mijzelf en de ander, en daardoor leuker voor mijzelf en de mensen om mij heen, doordat ik er echt ben en niet met mijn gedachten alweer ver vooruit.

Hoe? Door rommel op te ruimen waarvan ik niet eens wist dat ik het had, met de breinregiemethode. Zelfreflectie, aangevuld met lichaamswerk, meditatie, yoga en buitenlucht. Zodat ik uiteindelijk letterlijk ruimte voelde komen in mijn lijf en hoofd, en vrijheid en liefde! Dat ik nu veel meer in het hier en nu leef. Dat ik naast sterk ook gevoelig mag zijn, en dat ik dan geen zwakkeling ben. Heel veel scepsis, irritatie, schaamte en verdriet hoor, aan het begin van deze reis. En nu? Niet willen missen!

Mijn persoonlijk dankwoord, geschreven op weg naar huis, zegt genoeg denk ik.

Susan, dank je wel voor wie jij bent! Je hebt mij meer geholpen dan jij en ik bij onze eerste ontmoeting hadden durven dromen en hopen. Wie had kunnen bedenken dat ik je yogasessies en origami-oefeningen leuk zou gaan vinden en zelfs zou gaan missen? Jouw handen hebben wonderen verricht en barrières omvergeworpen. En bedankt voor het wandelen en lachen.

Maaike, dank je wel voor het mij meteen thuis laten voelen, voor je warme hart. Dank voor je allereerste knuffel, toen ik het allemaal nog een beetje zweverig en creepy vond en dacht dat je zo’n pluchen beest bedoelde. Dank je wel voor het heerlijke eten en de rust die jij brengt. Dank je voor de helende craniosacrale sessies en TRE-sessies, dank voor het voelen in het hier en nu.

Ynco, dank voor je geduld, ook al moeten je oren getetterd hebben van mijn geratel. Dank voor je onbevooroordeeldheid en je luisteren zonder oordeel. Dank je voor je stralende ogen die bleven, ook ná elke sessie vol snot en tranen. Dank voor het weghalen van de triggers, voor de gekregen inzichten, wijze woorden en liefde die ik mocht voelen. Dank voor de zelfspot, het lachen, je muziek, voor het omarmen van de stilte en ruimte voor gebed.

Jullie alle drie hebben elk op eigen wijze ervoor gezorgd dat mijn hart weer is geopend en ik weer vol overtuiging mijn motto kan uitvoeren: ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.’

Twijfel je nog? Ik gun iedereen een reis als deze te maken. Liefs!